Vi er fire jenter som skal oppholde oss i Argentina i åtte måneder. Seks av månedene går til spanskstudier ved Universidad De Buenos Aires, og de resterende to skal vi backpacke i tangolandet.
Hei alle saman.
Eg vil herved takke for meg på denne bloggen og informere om at eg flyttar. Sidan eg no har to nye sambuarar som oppretta ein ny San Lorenzo-blogg, kan de heller følgje med der. Det vart dessutan alt for umoralsk og uetisk å fortsette under namnet Argentinakvartetten når det i røynda er snakk om Argentinasolisten. Så. Frå no av bur eg her: San Lorenzo 5
Takk, kjære lesarskare (på ca fire personar), det har vore rein glede.
Christine
Endeleg kan eg roe ned reiselivet og la sekken stå i fred i skapet i tre månadar. Mykje har skjedd. Vår gode ven, Mari har vore sammen med oss i både i Brasil og Buenos Aires og har no returnert til Noreg. Anna og Silje forlot i går kontinentet, og eg er den einaste att frå kvartetten. Det kjennes veldig rart å ikkje skulle sjå dei andre kvar dag lenger, men eg har fått to nye roomies som eg får dele alle dei nye, spennande Buenos Aires-eventyra med, heldigvis.
. 
Anna, Mari og Silje + Kristina og Oda som eg skal bu med framover. 
Dei hadde med seg knekkebrød og smågodt -mine favorittar!
Og Silje laga det ho kan best av alt: spaghetti med pølser og ketchup
Vår franske ven, Romain, har òg vore på besøk nokre dagar. Han fann seg ein nydeleg, liten kvalp på marknaden her i San Telmo for heile 30 kroner i forrige veke, og den har òg budd med oss no i tre netter:
Den heiter Gia og er den søtaste eg veit om! I natt søv den i senga mi.
Resten av leiligheta ser slik ut:
Rommet til Kristina
og rommet til Oda.
som har dei raudaste taka
og dei finaste lyekrunene.
Dette er stova
og litt meir stove.
Og frå stova sin minibalkong ser vi utover i gata vår San Lorenzo.
Her er rommet mitt, eller båten min, om de vil.
Med fire gigantiske kleskap, som desverre ikkje er særleg fulle. 
Også har vi ei lita trapp
opp til ein takterasse
og den er kjempegigantisk. Den kom komplett med hengekøye, grill og kikker frå naboterassen.
Vi følar vi veltar oss i luksus, og det gjer vi absolutt! Vi har til og med vaskehjelp ein gong i veka. I dag var ein sånn dag, så no er huset plettfritt! Vi får nyte det medan vi bur i Buenos Aires med norske kroner på kontoen.
Jippi! Vår kjære midget, Mari kom endelig til Buenos Aires. Det var litt stress å finne ho på flyplassen, fordi ho er ein midget og fordi der fins to terminalar på flyplassen, og dét visste vi ikkje. Men når vi etter mykje om og men og "vi står der med taxiskiltet" og "nei, dere gjør jo ikke det" så kunne vi endelig springe mot ho som i ein romantisk komedie og gi ho ein stor klumpeklem.
Dei siste dagane har vore prega av mykje, mykje varme og svette nordmenn (altså oss) fordi det er så forferdelig fuktig i byen no. Vi har vandra litt rundt i gatene, tilbragt (litt for mykje tid) på roterommet vårt og vore på tidenes dragshow på Club Niceto, som definitivt vart høgdepunktet desse tre dagane. I går kom vi endelig fram til kvar vi skulle reise, og destinasjonen vart Florianopolis i Brasil. Eg trur nok det kan bli forferdelig bra, dog dyrt. Bussbillettane er kjøpt: 24 timar med cama("senge")-seter, noko som etter all vår busserfaring berre blir pannekaker. Dessutan har vi kjøpt Oreo's som knask til turen. Planen er å først reise til Floripa, som er kallenamnet på byen, og deretter backpacke nedover den brasilianske og uruguaiske kysten mot Punta del Este og Montevideo og til slutt ta båten over til Buenos Aires att. Men... alt kan skje.
-Se hva som skjer.
Koz
Siste destinasjon på kvartettreisa var Mancora. Vi tilbragte herlege to veker i den vesle strandyen heilt nord i Peru og hadde det eigentleg som plomma i egget under heile oppholdet. Sjølvsagt var det litt spesielt på sjølve julafta; å feire den i ein liten bungalow med bølger og hav i bakgrunnen, men med Grimstad kammerkor og Sissel Kyrkjebø straumande ut frå dei halvdårlege iPodhøgtalerane mine. Vi hadde det fint, og eg er så glad vi var fire vener som kunne feire saman, og som alle var innstilt og glade for å vere der.
Bungalowen vi tilbragte juleveka i.
Utsikta frå vårt ringe hjem.
Vi kjøpte julelys på den lokale marknaden og pynta toppetasjen (som eigentleg berre var sovereiret vårt).
På julemorgen åpna eg pakken fra min bror bjørnen, Daniel, og fikk: Tre nøtter til Askepott! GJETT om det va fryd i leiren då den vart sett på.
Feiringa skjedde sjølvsagt med nisselue.
Etter jula var feira ferdig, måtte vi flytte ut av bungalowen vår (som vi forsåvidt hadde grodd litt fast i), og vi flytta inn igjen på sjølve hostellet:
Etterkvart som det nærma seg nyttår kom det fleire og fleire folk, og hostellet som til no hadde vore relativt tranquilo, blei partysted numero uno. Det vart faktisk så fullt at dei fire dagane rundt nyåret måtte vi dele senger med kvarandre. Så på eit 6-mannsrom sov vi heile 10 personar (11 dersom vi reknar med den peruvianske jenta som australieren sneik med seg inn som blindpassasjer)
På sjølve nyttårsafta var det stor fiesta med BBQ, innleigd DJ og fyrverkeri på stranda. Vi kan trygt konkludere med at det muligens var den beste nyttårsafta i manns minne. (Kanskje SIlje kan legge ut sine bilder frå kvelden her? Takk Silje.)
Så kom 2. januar snikande inn på oss, og vi måtte forlate redet. Personalet som med tida hadde begynt å rekne oss som fast inventar, tykte det var like rart som oss når vi dro ("What, are you leaving?! You've been here for like... forever!")
Ja, det var trist å ta farvel med Mancora, og i Lima, som var returdestinasjonen, skulle alle forskjellege vegar. Helena skulle møte si venninde Carina (som no er hennar nye reisekompanjong) og Anna tok fly til Buenos Aires, etter litt for mange dårlege bussopplevingar. Silje og eg, derimot, bestemte oss for å ta ein tredagers buss direkte frå Lima-Buenos Aires. Det viste seg å ikkje vere så lurt, men det får bli ei anna historie.
No er alle tre vél framme i vårt kjære Pichinchahus som for tida har rundt seks innbyggarar. Some old, some new, some red, some blue. Ekstra tomt er det sjølvsagt når Helena si seng står tom på vårt faste soverom -GRIN!
6. Vi forlatar Sucre, litt bitre for à ikkje ha opplevd meir enn hovudplazaen og internettkafear, og bussar vidare mot Cusco. Vi har först ein buss frà Sucre til La Paz der ein flokk bolivianske tenàringar skal pà klassetur. Läraren, eller den ansvarlege vaksne, sovna i det han entra bussen, og rebellane hadde plutseleg frie töylar. Vodka, röyking og mobilmusikk inntok turen plutseleg, og vi fekk tildelt rolla som dei sure, gamle tantene pà förste rad. Sidan der hverken var air condition eller opne vindu, màtte eg tilslutt seie frà, uansett kor gammal det fekk meg til à föle meg. Lykken snudde heldigvis dà vi kom til La Paz og vi pà rappen fann ein buss som gjekk vidare til Cusco, med berre 20 minutts mellomrom.
Dette er vàrt einaste inntrykk av byen. Desverre.
7. Vi ankjem Cusco, og skiljar med dette lag. Eg og Anna mötar Sigurd, medan Helena og Silje tar inn pà eit hotell som er inkludert i deira Machu Picchu-pakke.
8. Inca trailen startar. Förste dag er Anna desverre litt högdesjuk. Men etter mykje kjärleik, altitude-tablettar og ein dose "magic potion" (les: varm te) frà guiden vàr Juan, vart alt mykje betre att dei resterande fire dagane. Vi var forresten litt uheldige med veret, dà regntida visstnok akkurat hadde begynt dà vi starta turen. Sà litt regn erfarte vi, men heldigvis godt utrusta med fargerike regnponsjoar.
Klar!
Förste campingspoten.
Dag 2. Mykje skog.
Meir skog.
I teltet con pizza-pringles, intens Christine og halvredd Sigurd.
Lunsj med turgruppa vàr.
Vi gjekk over "Dead womans pass" pà over 4000 moh. med regnponsjo, sjölvsagt.
Pà toppen av pass ·2. Hugsar desverre hverken namn eller högd.
Ankomst Machu Picchu!!!! Fantastisk!
Sigurd hadde med seg norsk melkesjokolade!
Ho vesle Anna.
Rett etter all utforsking av Machu Picchu begynte det à regne, og vi styrta nedover mot sentrum i buss. Der fans det atter ein gong varmekilder (aguas calientes) og det var perfekt i regnväret. Carlos som arbeida der serverte oss gode drinkar og kald öl.
9. Vi reiser mot Lima, og har àrhundrets verste busstur. Först fekk vi beskjed om à vente to timar fordi dei hadde overbooka. Vi som sympatiske, utanforstànde gringoar seier sjölvsagt ja, og mà pà den màten lide av konsekvensane: bussen er kanskje (tilnärma lik) 90 varmegrader nàr vi entrar den og servitördama, som forövrig har ei utenomjordisk stemme, nektar à skru pà aircondition. Vidare fàr vi erfare dei peruvianske fjellvegane som er meir kronglete og svingete enn dei i inste Sogn og Fjordane. Pà dette tidspunktet byrjar tre personar rundt oss à kaste opp. Den utenomjordiske dama nektar framleis à skru pà luft, og det kan virke som om alle dei andre pà bussen er einige med ho. Sà vi sit der som tre svette, halvdesperate smà grisar og veit ikkje vàre arme ràd. Dama (vi no har lagt for hat) responderar ved à skru pà varmeovnen. Heldigvis tar Sigurd saken i eigne hender no og seier at dette rett og slett er "loco", og ho skrur den av. Dagen etter havnar vi i ein to timers trafikk-kork.
10. Vi kjem omsider til Lima, heng der i to dagar, handlar inn julegàver til kvarandre og reiser derifrà med eit màl for auget: strand og sol.
11. Vi kjem endeleg til Mancora og gjer ikkje anna enn à henge pà stranda, spele volleyball og ete reker.
I går, den 20. desember, var det akkurat ein månad sidan vi kasta sekken på ryggen og forlot Buenos Aires. Til no har vi:
1. Vore i Iguazu, Misiones og sett fossar og svenskar:
Hostel Inn, Iguazu.
The Devils throat.
2. Reiste vidare til Salta (i den mest komfortable bussen eg har sett i mitt liv. Eg fekk servert god rødvin før leggetid. Duration: 22 tima). I Salta gjorde ingen av oss stort. Vi budde på eit koseleg hostell, reiste med ei bane på ein liten topp og fann på den måten eit badebasseng vi brukte flittig i to dagar. 
Frokost på hostellet Terra Oculta, Salta.
3. deretter bar det over grensa og til Tupiza i Bolivia. Vi reiste til Bolivia-grensa i tidenes verste buss utan air-condition (vi måtte bytte), og måtte gå til fots frå La Quiaca til Villazòn i Bolivia. Frå Villazòn til Tupiza tok vi en skranglebuss til 20 kr, som i hovudsak skulle ta to timar, men som tok tre og en halv fordi vi måtte stoppe å sjå på eit sykkelrenn: velkommen til Bolivia. Vèl framme i Tupiza bestemte vi oss for å ri på hest med våre nye greske, israelske og australske vener:
4. på impuls bestemte vi oss for å melde oss på den 4-dagers turen til Saltørkenen og alt inn i myllja frå Tupiza til Uyuni, vår nye destinasjon. Vi fire jentene fekk plass i ein jeep og var akkompagnert med historiens søtaste kokk og sjåfør som gjorde turen komplett. Vi såg laguner, flamingoar, lamaar, geysirar, den store saltørkenen, budde i små fjellandsbyar og salthotell, var på det høgste 5000 moh. og bada i varmekildar.
5. Vi reiser til Sucre. Ankjem klokka seks om morgonen og er Maria og Josef på jakt etter herberge. Tek inn på eit sentralt hostel og brukar fire dagar på heime-eksamen i litteratur. Nok om det, ingen bilder, takk.
Etter 18 timar i buss ankom vi endeleg Iguazu og Hostel Inn som vi hadde booka på forhånd. Sidan verken Anna eller eg har vore i Uruguay under vårt opphold i Buenos Aires(som ville gitt oss et nytt stempel i passet) vart vi tvungne til å ta oss over til den brasilianske sida av fossane, slik at turistvisumet vart forlenga. Turen var våt, men koselig! Og fossane var veldig fine.
Spenstig turist med kart, flat sekk, rumpetaske, goretex-sko og sjölvsagt allvèrsjakka!
Ein snilll fransk og engelsktalande brasilianer tok dette fantastiske bildet.
Turen til Brasil var ein fin warm-up til dagen etter når vi skulle i den store argentinske Iguazuparken. Det vart ein tidleg kveld, i og med at det vart relativt lite somn i den kalde bussen natta før. Dagen etter derimot var det tidleg opp og avgårde til dei fantastiske fossane. Parken var stor og ein kunne gå små vandringar i Iguazujungelen for å komme seg til dei forskjellege destinasjonane. Først opp var Garganta del Diablo (the devil`s throat) som var eit av høgdepunkta:
Min nye kompis frà den vesle togturen gjennom jungelen tok turistbilete #3. Han var opprinneleg argentiner, men flytta til California 50 àr tilbake. Eigentleg heiter han Carlos, men han skifta namn til Charles, som sjölvsagt klang litt betre i statane.
Utsikta var fantastisk, og det var vaaarmt og deilig. Alle fekk litt singlettskilje den dagen, verkeleg nögd med det.
Vi vandra deretter ein time i jungelen saman med hundrevis av amerikanerar og tyskarar, og kom til slutt fram til högdepunkt #2: bàttur gjennom fossane. Jippi!
Fossane de ser i bakgrunnen kjórte vi rett gjennom og vart dryppande vàte, det var SÀ göy!
Pà veg tilbake frà dagen vàr i iguazu mötte vi ein mann som spelte harpe:
Blodfan nr.1 stàr ved hans side og hadde nok gàtt gjennom ild og vatn for han, skal en analysere blikket ho gav han.
Dà vi pà kvelden kom tilbake til vàrt Hostel Inn, fann Silje, Anna og eg ut at vi màtte utnytte det fine badebassenget medan vi framleis budde der. Sà i mörkret kraup vi fram frà vàrt lille reir og plaska rundt i smug.
Seinare pà kvelden nàr baren opna, kom vi i snakk med ein frà Göteborg og tre rare, men koselege sveitsera som syns det var hysterisk morsomt at eg forstod ord som til dömes "giggelisuppe".
Vàr neste buss-ride gikk fra Iguazu klokka elleve dagen etter. Sà vi tok eit herleg morgonbad (sjà opp for bilder pà facebook) og reiste avgàrde i ikkje mindre enn 23 timar i strekk.
For à variere og bevare vàre sterke kjaerleiksforhold. bestemte vi oss for à splitte lag i Salta. Sà no har Silje og eg tilbragt eit dögn i Terra Oculta youth hostel og har blitt kjend med briten Dave og hollenderen Loek (eigentleg Luciano, ikkje spör). Hittil har vi har vore med ein heis pà ein minifjelltopp og funne ein super tilfeldig bar med dei aller aller (kanskje til og med verdens) beste strawberry daquiryane. No skal vi til eit stort, men forlatt svómmebasseng i nabolaget og tilbringe ein deilig dag der. OG kanskje skrive litt postkort, kven veit?
Christine
JODA, det skal vi fortelje dykk kjære lesarskare: no skal vi ut på tur! Sekken er (ikkje heilt) pakka og moduset er bussinnstilt! Vi har kjøpt oss fire billettar Bs.As.-Iguazu med dobbeldecker og semi camas og gjett om vi fekk plassane heilt fremst, heilt øverst som dei verste turistane i heile Syd-Ameriken!
I går hadde vi avlutningsFIESTA her på huset med asado og god stemning og heile pakka. Banessa, vår kjæraste husmor, hadde pynta seg med den nye kjolen sin og va finare enn nokken gang: 
Banessa må vere den blygaste og mest takksame personen eg nokon gong har møtt. Vi hadde kjøpt ein liten takk-for-alt-presang til ho som var to billettar til Fuerza Bruta og ho vart så hinsides glad. Seinare gjekk ho og takka alle på heile huset, frå rom til rom. Åå, ho vil vi nok sakne sårt!
MEN tilbake til asadoen, som som vanleg var muy rico! Stemninga, som siste dag med alle på huset var på plass på takterassen, og temperaturen var god og varm.
Silj var òg på plass:
Og vi skåla:
Og Sigurd har aldri sett meir bad ass ut:
Han vart difor over all forventing strålande fornøgd, for han hadde aldri sett et så "stilig" bilde av seg sjølv, så resten av kvelden hadde han denne posen:
Vi måtte sjølvsagt òg ha ein siste liten hyrdestund med dei beste på vårt fantastiske soverom.
Vi hadde til og med ein tredagers popcorn-pose frå Harry Potter premieren som Helena flittig slikka rein:
Vesle Anders sat samstundes på andre sida av rommet og teikna fine dobbeltbokstavar i boka mi (som han forøvrig òg fargela med flotte fargar) så eg skulle ha noko fint å sjå på under reisa. 
=
Som ein perfekt ending på det heile såg Josef, Fredrik og eg ein episode family guy før vi la oss! Takk Pichincha!
No er det altså lørdags formiddag her i huset, og eg ser ut som kona til McGyver på en bra dag:
Så no må eg vel hive meg rundt og pakke sekken, så alt e klart til klokka er seks, for då går bussen vår frå Retiro busstasjon! Jippi!
Det kjennes utruleg rart å skrive det, men dette er altså vår siste dag her i Buenos Aires. Det vil sei, på ei stund i alle fall. Nokre av oss kjem jo tilbake etter backpackinga. Men alle menneska vi har vore rundt kvar dag no i tre måneda kjem vi jo ikkje til å sjå igjen her i Buenos Aires, vil eg tru.
Triste greier.
På den andre sida har alle bestått muntleg eksamen og nyter den deilige følelsen av fridom før vi får heime-eksamensoppgåva frå litteraturen. Dei siste dagane har gått til seine kveldar med god vin og sushi, nattklubbar i Recoleta og barar i San Telmo. I kveld har kulturstudier leigd den koselig baren her i San Cristobal, og det blir ein heidundrandes avslutningsfest for alle Buenos Aires-elevane med live band og god mat. Eg merkar det skal bli deilig å komme seg litt vekk frå storbylivet og sjå og oppleve nye lender og strender. Men Gud, Buenos Aires er verkeleg ein fantatsisk by, og eg er evig takknemmeleg for at eg skal tilbringe enda eit semester her etter jul.
Dei siste to helgene har vore fargerike og intense. Forrige helg var det nemleg Gay Parade her i byen, noko som fekk alle til å krype ut av skapet og bort til Plaza de Mayo, der alt gjekk for seg.
Véret var deilig og varmt, og ein kunne gå rundt i boder og kjøpe fine ting. Der var òg eit slags eksperimentelt band som spelte. Sjukt bra stemning!
Sukkerspinn er definitivt poppis på dei store begivenhetane i Bs.As.
Tansvestittar òg:
Dei kulaste kostymene!!
Denne helga var det forøvrig dekka for ei ny kostymerunde, for då var nemleg den store ravefestivalen Creamfields på agendaen.
Til tross for at musikken festivalen presenterte eigentleg ikkje er min type musikk i det heile tatt, vart det sjølvsagt ein fantastisk kveld med desse antrekka! (vi raida den lille jalla-shappa på san juan og kjøpte alt som inneholdt lyspærer og glitter, berre sjå på brillene mine. eg trur kanskje den søte, gamle mannen som driv den tjente rundt ei vekeslønn på alt vi handla inn.)
I morgon har eg muntleg eksamen, og det blir nok litt spennande. Vi får håpe det går. Det trur eg nok. På laurdag seier vi takk og farvel til Buenos Aires for denne gang og vender snuten mot Nord-Argentina, Bolivia og Peru.
Hasta luego!